| Książę Gieorgij Jewgieniewicz Lwow | |
 |
|
| Data urodzenia | 1861 |
| Data śmierci | 1925 |
| Przewodniczący Rządu Tymczasowego Republiki Rosyjskiej | |
| Okres urzędowania | od 15 marca 1917 do 7 lipca 1917 |
| Przynależność polityczna | Konstytucyjni Demokraci (Kadeci) |
| Poprzednik | Michał II Romanow (Wielki Książę, głowa państwa) Nikołaj Golicyn (Premier) |
| Następca | Aleksander Kiereński |
Książę Gieorgij Jewgieniewicz Lwow (ros. Георгий Евгеньевич Львов), ur. 2 listopada 1861 w Dreźnie, zm. 7 marca 1925 w Paryżu – rosyjski polityk o orientacji liberalnej, z wykształcenia prawnik. Pierwszy premier postcarskiej Rosji i minister spraw wewnętrznych od 23 marca do 7 lipca po rewolucji lutowej.
Książę Lwow pochodził z rodu Rurykowiczów, z linii potomków książąt jarosławskich. Wychowywał się w miejscowości Popowka niedaleko Tuły. W młodości ukończył wydział prawa Uniwersytetu Moskiewskiego, później od 1886 - 1893 pracował w służbie cywilnej - w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych. W l. 1902 - 1905 przewodniczący Tulskigo Ziemiańskiego Gubernianego Wymiaru Sprawiedliwości. Uczeń i bliski pomocnik A. M. Butlerowa. Organizator ziemiańskiej pomocy rannym w wojnie rosyjsko-japońskiej 1904 - 1905. W 1905 wstąpił do Partii Konstytucyjno-Demokratycznej, z ramienia której został wybrany do Dumy w 1906 roku. W 1914 został przewodniczącym Wszechrosyjskiej Unii Ziemstw i Miast (tzw. Ziemgor). Związany z partią kadetów. Poseł do I Dumy Państwowwj
Po rewolucji lutowej został pierwszym szefem liberalnego Rządu Tymczasowego mianowany przwez Mikołaja II w dniu jego abdykacji (15 marca 1917). uczestniczył w opracowaniu decyzji Rzadu Tymczasowego z 30 marca 1917 o uznanu prawa Polski do niepodległości. Rząd Lwowa wprowadził reformy o charakterze liberalnym ((wprowadził amnestię, wolność prasy, swobodę zrzeszania i podjęcia ofensywy na froncie z austriakami) lecz nie podjął problemu reformy rolnej ani nie zdołał opanować rozprężenia spowodowanego zmęczeniem wojną. W lipcu ustąpił po okresie chaosu wywołanego problemem dwuwładzy Rządu Tymczasowego i Rad Robotniczych i Żołnierskich, przekazując władzę A. Kierńskiemu. Po objęciu władzy przez Lenina i bolszewików w wyniku rewolucji październikowej został aresztowany. Zdołał uciec przez Syberię do Paryża, gdzie spędził resztę życia. W czasie wojny domowej 1918 - 1920 działał w kręgach Białej Gwardii w Paryżu w Rosyjskim Konsylium Politycznym.
edytuj Źródła
Bolszaja Sowietskaja Encykłopedia t. 15 Moskwa 1974, Popularna Encyklopedia powszechna t. lł Oficyna Wydawnicza Kraków 1995.
Siergiej Witte • Iwan Goremykin • Piotr Stołypin • Władimir Kokowcow • Iwan Goremykin • Borys Stürmer •
Aleksander Trepow • Mikołaj Golicyn
Gieorgij Lwow • Aleksander Kiereński
Włodzimierz Lenin • Aleksiej Rykow • Wiaczesław Mołotow • Józef Stalin • Gieorgij Malenkow • Nikołaj Bułganin •
Nikita Chruszczow • Aleksiej Kosygin • Nikołaj Tichonow • Nikołaj Ryżkow • Walentin Pawłow • Iwan Siłajew
Michaił Sołomiencew • Witalij Worotnikow • Aleksandr Własow • Iwan Siłajew • Oleg Łobow (tymczasowy) • Borys Jelcyn • Jegor Gajdar (tymczasowy) • Wiktor Czernomyrdin • Borys Jelcyn (tymczasowy) • Siergiej Kirijenko •
Wiktor Czernomyrdin (tymczasowy) • Jewgienij Primakow • Siergiej Stiepaszyn • Władimir Putin • Michaił Kasjanow • Wiktor Christienko (tymczasowy) • Michaił Fradkow • Wiktor Zubkow • Władimir Putin
Przewodniczący Rządu Tymczasowego (1917): Gieorgij Lwow • Aleksander Kiereński
Przewodniczący Centralnego Komitetu Wykonawczego (1917-1922): Lew Kamieniew • Jakow Swierdłow • Michaił Kalinin
Prezydent Federacji Rosyjskiej (od 1991): Borys Jelcyn • Władimir Putin • Dmitrij Miedwiediew