www.encyklopedia.gupiki.info

Wikipedia Gupiki Online

---

• ca
• de
• en
• es
• fr
• it
• nl
• no
• pl
• pt
• ru
• ro
• fi
• sv
• tr
• vo

Jakas reklama 

 

Wesele Figara (Le Nozze di Figaro, KV 492) – czteroaktowa opera buffa z muzyką napisaną przez Wolfganga Amadeusza Mozarta. Libretto do niej stworzył Lorenzo da Ponte na podstawie Le marriage de Figaro – sztuki Pierre'a Beaumarchais'go z 1784 roku. Wesele Figara kontynuuje historię przedstawioną w sztuce Cyrulik sewilski Pierre'a Beaumarchais'go i operze Giovanniego Paisiella pod tym samym tytułem, do tematu, także w Cyruliku sewilskim, powróci później Rossini.

Kompozytor: Wolfgang Amadeusz Mozart

Libretto: Lorenzo da Ponte, wg Pierre Beaumarchais

Prapremiera: Wiedeń, 1 maja 1786 r.

Spis treści 1 Historia utworu 2 Osoby 3 Treść 3.1 Akt I 3.2 Akt II 3.3 Akt III 3.4 Akt IV 4 Linki zewnętrzne

edytuj Historia utworu

Sztuka Pierre'a Beumarchais'go była gotowa w 1781 r. Pod koniec września Beaumarchais odczytał ją po raz pierwszy aktorom Comédie Française. Utwór spotkał się z krytyką króla Ludwika XVI i w efekcie został objęty zakazem publicznego wykonania. Czytany w prywatnych domach i jednocześnie obejmowany kolejnymi ograniczeniami budził spore zainteresowanie publiczności. Określany jako "niemoralny", tak naprawdę był krytyką feudalizmu i arystokracji. Nie mógł się spotkać z przychylnością władców. W końcu premiera sztuki odbyła się 27 kwietnia 1784 w paryskiej Comédie Française. Sensacyjna sława utworu dotarła do Wiednia. Zespół Emanuela Schikanedera miał wystąpić ze spektaklem 3 lutego 1785 r. Cesarz Józef II zakazał wystawienia sztuki, chociaż zgodził się na opublikowanie drukiem jej przekładu na język niemiecki. Mozart zainteresował się sztuką (w tym czasie poszukiwał libretta do kolejnej opery). Najprawdopodobniej zafascynowały go wyraziście nakreślone postacie bohaterów o indywidualnych cechach i wiarygodnych relacjach. Napisanie libretta Mozart zaproponował nadwornemu dramaturgowi cesarza Józefa - Lorenzo da Ponte. Cesarz zgodził się na przygotowanie opery pod warunkiem oczyszczenia tekstu z wszystkich akcentów politycznych. Mozart rozpoczął pracę nad operą w połowie października 1785 r. Pod koniec listopada partytura była prawie ukończona. Jednak wpis do rejestru nosi datę 29 kwietnia 1786. (W tym czasie Mozart skomponował m.in. Sonatę na skrzypce i fortepian i Koncerty fortepianowe: KV 481, KV 482, KV 488, KV 491; Rondo KV 485). Premiera opery odbyła się w wiedeńskim Hofburgtheater 1 maja 1786 r. Nie był to koniec problemów. Po trzecim przedstawieniu cesarz wydał zakaz bisowania ansambli. Po sukcesie w Wiedniu opera została wystawiona w grudniu, jeszcze w tym samym roku w Pradze, co zapoczątkowało popularność kompozytora wśród praskiej publiczności

edytuj Osoby

• Hrabia Almaviva – wielkorządca Andaluzji - baryton
• Hrabina Rozyna, żona hrabiego Almavivy – sopran
• Zuzanna, pokojowa hrabiny i narzeczona Figara – sopran
• Figaro, pokojowy hrabiego – bas-baryton
• Cherubin, paź Hrabiego – sopran
• Marcelina, klucznica – mezzosopran
• Bartolo, doktor praw z Sewilli– bas
• Basilio, nauczyciel muzyki – tenor
• Don Curzio, sędzia – tenor
• Antonio, ogrodnik Hrabiego, wuj Zuzanny i ojciec Barbariny – bas
• Barbarina, Basia córka ogrodnika – sopran
• goście, wieśniacy, służba, myśliwi

Akcja rozgrywa się w zamku Almavivy, niedaleko od Sewilli.

edytuj Treść

edytuj Akt I

Figaro i Zuzanna przygotowują się do wesela i wspólnego po nim zamieszkania (Cinque... dieci... venti). Figaro mierzy największy pokój w pałacu, w którym po ślubie mają zamieszkać z Zuzanną, podarowany im "wspaniałomyślnie" przez hrabiego. Zuzanna, nie tylko próbuje zwrócić uwagę narzeczonego na czepek, który sama zrobiła.Dowiadując się o podarunku ślubnym hrabiego mówi Figarowi, że intencje, jakimi kieruje się hrabia, to wcale nie dobroć czy uznanie zasług. Basilio, zaufany hrabiego już wielokrotnie w imieniu pana składał jej niedwuznaczne propozycje i dlatego Zuzanna obawia się o to, co będzie, jeśli hrabia pośle gdzieś daleko jej ukochanego sam pozostając jej bezpośrednim sąsiadem, Figaro, acz powoli, przyznaje jednak słuszność dziewczynie i postanawia dać nauczkę hrabiemu (Se vuol ballare). Czy to jednak będzie proste? Sprawy bowiem się komplikują. Otóż Figaro pożyczył kiedyś pewną sumkę od Marceliny, służącej, ale i matki zaginionego dziecka, doktora Bartolo, pożyczka ta zakładała ponadto, że jeśli nie będzie mógł jej spłacić, ma z Marceliną... się ożenić... Swoje porachunki z nim ma także sam Bartolo. Figaro w przeszłości przeszkodził mu w ślubie z Rozyną, dziś żoną naszego hrabiego. Obiecuje więc Marcelinie, że z zemsty znajdzie najmniejsze nawet prawne kruczki, byle tylko pogrążyć Figara (La vendetta ) Tymczasem Zuzannę odwiedza paż, Cherubinek. Prosi ją o wstawiennictwo u hrabiny, ponieważ hrabia ostatnio odkrył jeden z jego romansików. Jest to młody chłopiec zakochany we wszystkich kobietach mieszkających w pałacu Almavivy (Non so piu cosa son, cosa faccio) i... znów wchodzi hrabia, Cherubin musi się przed nim ukryć. Tym razem hrabia osobiście próbuje zdobyć względy Zuzanny. On także się jednak za chwilę ukryje, bowiem w sprawie hrabiego przychodzi po raz kolejny także Basilio, do wesela jest coraz bliżej, a hrabia zniósł właśnie w swoich włościach prawo pierwszej nocy. Hrabia po chwili ujawnia się, odkrywa także obecność Cherubina... Ma już dość miłostek (a może rywalizacji?) młodego pazia i mianuje go oficerem wysyłając go do pobliskiej Sewilli. Wchodzi teraz Figaro z wieśniakami, dziękując hrabiemu za to, iż pierwszą parą korzystającą ze zniesienia niesprawiedliwego prawa są on i Zuzanna. Dowiadując się o losie Cherubina roztacza przed nim wizję trudnego żołnierskiego życia (Non piu andrai, farfallone amoroso).

edytuj Akt II

Figaro wie już o intrygach hrabiego i razem z Zuzanną i hrabiną wymyślają podstęp. Zuzanna zgodzi się na schadzkę. W ten sposób Figaro chce wymóc zgodę na hrabim na swój ślub z Zuzanną. Cherubin przebiera się w pokojach hrabiny. W tym czasie hrabia próbuje wejść do pokoju żony. Przestraszony Cherubin próbuje skryć się, lecz potrącając jakiś sprzęt wywołuje hałas, czym budzi czujność i podejrzenia hrabiego, hrabina nie chce otworzyć drzwi do swojego pokoju. W tym czasie Zuzanna ratuje Cherubina, zamyka się w pokoju hrabiny a Cherubin ucieka przez okno. Hrabia wraca i próbuje dostać się do pokoju żony, z którego wychodzi Zuzanna. Figaro bierze winę na siebie.

edytuj Akt III

Zuzanna godzi się na spotkanie z hrabią. Podczas procesu Figaro okazuje się synem Marceliny i Bartolo. Marcelina, uszczęśliwiona odnalezieniem syna, wycofuje wszelkie roszczenia. Hrabina postanawia ukrócić niewierność męża i przyjść na schadzkę z hrabią w szatach Zuzanny. Dyktuje Zuzannie liścik do hrabiego. Cherubin przybywa na zamek w grupie wiejskich dziewcząt, które zapraszają hrabiego na zabawę. Tu przyłapuje go Antonio a hrabia chce go ukarać. Jednak córka ogrodnika, Barbarina, publicznie mu przypomina o złożonej jej obietnicy. Hrabia w końcu daje zgodę na ślub Cherubina i Barbariny.

edytuj Akt IV

Figaro nie zna planów Zuzanny i hrabiny. Spostrzega Zuzannę dającą list hrabiemu nabiera podejrzeń.Postanawia pójść na umówioną schadzkę Zuzanny i zemścić się na niej.
Nocą w ogrodzie dochodzi do nieporozumień: hrabia uwodzi żonę biorąc ją za Zuzannę a Figaro chcąc zemścić się na Zuzannie, wyznaje miłość hrabinie. Nie wie, że spotkał Zuzannę przebraną za hrabinę. Gdy sytuacja wyjaśnia się -hrabia daje zgodę na ślub Zuzanny i Figara i prosi hrabinę o przebaczenie.

Źródła

• Stromenger Karol, Iskier przewodnik operowy, Państwowe Wydawnictwo Iskry, Warszawa 1976.

edytuj Linki zewnętrzne

• Partytura wg Neue Mozart-Ausgabe
• Partytura w IMSLP
• Libretto online